மிக நீண்ட கவிதையொன்று
எழுதப்பெறாமாலே முற்றுப்பெற்றது
நான் வரும் வழியில்
எப்பொழுதும் எரிந்து கொண்டோ
புகைந்து கொண்டோயிருக்கும்
மின்மயாணப்புகை போக்கி உணர்த்தும்
வாழ்வின் முடிவின்மையைச்
சொல்லியிருக்கலாம்
சூழலில் கலந்து வரும்
நிண வாடை கலந்த
சுவாசமுணர்த்தும்
நித்யத்தை சொல்லியிருக்கலாம்
மரத்தினடியில் சரிந்து விழுந்திருக்கும்
நாகலிங்கப்பூவின் குவியலை
கூட்டி வாரி குப்பையிலிடுவைதை
காணும் பொழுதுணர்த்தும்
வாழ்வின் அபத்தத்தை சொல்லியிருக்கலாம்
கண்கலங்கி சிரித்து
நா வரண்ட பொழுதும்
உள்ளே உறைந்து போயிருக்கும்
எத்தனையோ ரணங்களின்
இருப்பு உணர்த்தும்
வாழ்வின் இருமையை சொல்லியிருக்கலாம்
மிக நீண்ட இருப்புப்பாதைகளில்
வளைந்தும் நெளிந்தும் செல்லும்
புகைவண்டியின் ………..மற்றும்
குறுகிய சாலைகளில் குவிந்திருக்கும்
மக்களை மாக்களை
லாவகமாய்க்கடந்து செல்லும்
பேருந்துகளின்
சாயலுணர்த்தும் நீர்மையைச்
சொல்லியிருக்கலாம்
இவையத்தனையையும் தாண்டி
என் உள்ளுணர்வும் உணர்த்தும்
உன்னிருப்பை மட்டுமே
எழுத முற்பட்ட
மிக நீண்ட கவிதை
எழுதப்பெறாமலே முற்றுப்பெற்றது
வாழ்வின் எல்லா ருசிகளையும் போல.
ஊரெங்கும் பூத்திருக்கும்மின்விளக்குகளை விட
எங்கோ ஓர் மூலையில்
மினு மினுக்கும்
ஒற்றை சிம்மினியின் ஒளி
மிக நெருக்கமாய்
உணர்த்துகிறது
தனிமையை
நிராகரிப்பை
மற்றும்
உன்னிருப்பை
**************************************
சொற்களில் வழிந்தோடுகிறது
களிப்பு, காமம் காதல் மற்றும் கடமை
சர்ப்பம் உரித்த சட்டை போல்
உள்ளே கேட்பாரற்றுக்கிடக்கிறது மனது
அழு
வெகு ஆழத்தில்
எப்போதும் கனவுகளில்
நட்பு
ஜன்னல் கம்பிகளில்
பெண்ணியம்
நடைமேடை தூண்களுக்கு
இடயே
தெரியும்
விரைத்த கால்களும்
அதை சுற்றி நின்ற
கால்களில் இருந்த
தயக்கங்களூம்
தரும்
அச்சத்தை
தாண்டியும்
மனம்
நிம்மதித்தது
அவர்
நமக்கு
தெரிந்தவரில்லை
என்பதில்
*******
பிரஞ்ஞையற்று கிடக்குது
உலகம்
விழுந்து கிடக்கும்
குடிகாரனைப்போல
சுற்றிலும்
குப்பை கூளம்
அவமானம் ஆக்ரமிப்பு
அன்பு அலட்சியம்
துரோகம் நட்பு
மற்றும்
காமம்.
பெரும் வனப்புக்களை
காட்டி கூட்டி
கூட்டி காட்டியும்
செய்யும் மதர்ப்புகள்
ஏதும் அறியாமலே
செல்கிறது வாழ்க்கை
மிகத்தெளிவாக.
நோய் வந்துணர்த்தியது
ஒவ்வொருவரும்
தனித்
தனி
என
*******************
திறந்து கிடக்கு
உலகம்
நம்
முன் அனுமானங்கள்
எல்லாம்
சாவித்துவாரத்தின்
வழியாக.
